петак, 10. фебруар 2017.

Uludag, Nazim Hikmet



ULUDAĞ


Yedi yıldır Uludağ’la göz göze bakışıp dururuz.
Ne o kımıldanır yerinden,
ne de ben,
lakin birbirimizi yakından tanırız.
Gerçekten yaşayan her şey gibi gülmesini ve kızmasını bilir.
Bazan,
hele kışın,hele geceleri,
hele rüzgar kıbleden estiği zaman,
karlı senaberlikleri,yaylaları, donmuş gölleriyle
uykusunun içinde şöyle bir kıpırdanır.
Ve orda, en yukarda, en tepede oturan keşiş,
uzun sakalı darmadağın
ve etekleri savrularak
rüzgarın önünde haykıra haykıra iner ovaya
Sonra, bazan,
hele Mayısta şafak vakitleri,
masmavi, uçsuz bucaksız,koskocaman,
hür ve bahtiyar
yepyeni bir dünya gibi yükselir.
Sonra bazan, gün olur.
Gazoz şişelerindeki resimlerine benzer.
Ve ben anlarım ki, görmediğim otelinde
kayakçı bayanlar kanyak içerek
kayakçı baylarla dalga geçmekteler.
Ve gün olur,
şalvarı sarı pırpıt bezinden , kara kaşlı dağlılarından biri
Mukaddes Mülkiyetin mihrabında kesip komşusunu
misafir gelir bize,
71’inci koğuşta on beş yıl yatmaya


ULUDAG



Sedam je godina kako se ja i Uludag
                                     gledamo oči u oči.
Ja sam, kao i pre, daleko od njega.
I on je
            od mene daleko.
Pa opet smo jedan drugog upoznali dobro.
On se smeje i ljuti kao da je živ.
Naročito noću, naročito zimi
i kad je vetar s juga.
Jezera čempresne šume, snažne livade
odjednom se trgnu u snu
i monah
dugačke, razbarušene brade
sa samog vrha planine
gonjen vetrom krene naniže.
Ponekad,
a naročito u maju o osvitu
plavkasta se sreća svetli na gori.
Gora se uzdiže kao novi svet
Slobodan, ogroman svet.
Ponekad
Gora liči na etiketu za vino
Na kojoj je i nacrtana.
Znam da skijačice ljušte
konjak izjutra
u hotelu
                             kojeg ne vidim odavde
i sa skijačima
                             započinju flert.
A dešava se i da crnovođeg žitelja gore
u žutim krpama šalvara
zakolje prvi sused mu
zbog njegovog svetačkog obeležja
i pošalju ga zatim k nama
u 71. ćeliju na 15 godina.


Sa ruskog Radoslav Pajković


ULUDAG


Već sedma godina
nas dvojica, Uludag i ja,
gledamo se netremice.
Nijednu reč ne izustismo,
S mesta se ne pomerismo,
Pa ipak smo bliski znanci.
On ume da se smeje
i da se ljuti –
kao da je živo biće.

Ponekad,
najčešće u zimskim noćima,
ili čim vetar s juga nađe,
Uludag se trgne iz sna.
Trgnu se
           njegove jele pod snegom,
           njegove humke,
           ledena jezera...
I onda – šta se događa
tamo, na samom njegovom vrhu...
kaluđer dugobradi,
kome vetar skutove širi,
odjednom se baca dole,
                                                       vapijući,
a vetar njemu za leđima fijuče.
Kadšto,
               u majskim danima naročito,
čim svane,
Uludag, sav u plavetnilu,
ogroman je,
srećan,
slobodan.
Tada se on uznosi
kao novi
           blistavi svet...    
A ponekad
                        sličan je onim snimcima
                   korišćenim za etikete
                   boca sa kiselom vodom.
I ja znam
da negde, u hotelu,
                                koji mi nije na domaku vida,
smučarke
ispijaju konjake
i koketuju sa smučarima...

Jednoga dana to će se dogoditi.
Neki gorštak s Uludaga,
čovek sa crnim veđama,
u pantalonama od grubog žutog platna,
susedu će život prekratiti nožem,
budući da je lična svojina – svetinja...
Pa će doći – da nam bude gost,
da odleži petnaest godina
u sobi broj sedamdeset jedan.                                 

                                     
                   Sa ruskog Lav Zaharov


ULUDAĞ


Sedam godina se Uludağ i ja gledamo oči u oči.
Niti se on pomjera sa mjesta,
niti ja,
premda se izbliza poznajemo.
Zaista, poput svega živog, on se zna smijati i ljutiti.
Nekada,
naročito zimi, naročito noćima,
a naročito kada vjetar puhne iz nepoznatog,
njegovi snježni vrhovi, padine, sa svojim zaleđenim jezerima
tako se trgnu u snu.
I tamo, na najvišem vrhu, monah što na brdu sjedi,
duge, razbarušene brade
razbacujući skute svoje
pred vjetrom vičući spušta se u polje.
Zatim, ponekad,
a naročito u majskim zorama,
uzdiže se poput jednog sasvim novog svijeta
potpuno plavog, pustog, ogromnog,
slobodnog i sretnog.
Zatim, ponekad, bude dana
kada liči na slike sa flaša mineralne vode.
I ja shvatam da u hotelu kojeg ne vidim
skijašice gospođe, ispijajući konjak,
teraju šegu sa gospodom skijašima.
I dođe dan
kada jedan od gorštaka crnih obrva, u šalvarama od grubog žutog beza,
u srcu Svete zemlje ubije svoga komšiju
i dođe nam u goste,
u ćeliju broj 71. da odleži petnaest godina.

                            
Sa turskog Avdija Salković



Nâzım Hikmet Ran
Velika pesma nade
Bagdala, Kruševac

Zar ti je malo što si pesnik
KZ Petar Kočić, Beograd, 1974.

Sent 31-32, Novi Pazar, 2014.